อย่างท่รู้ๆ กันอยู่ว่า ไม่ค่อยได้ว่างมาเขียน blog ซักเท่าไหร่

 

เมื่อ(หลายๆๆๆๆๆ)วันก่อน น้องสุดที่รักก้อเรยทัก MSN มา

 

บอกว่า"พี่ขา พี่โดนหนู Tag นะค๊า....." ^_^!!!

 

ไอ้ตอนแรกๆ โน้นน่ะ ก้อไม่รู้หรอกว่า Tag คืออารัยเหรอ ???

 

แต่มารู้จากไดอารี่ของพี่สาวคนสวยนี่เอง ว่าการ tag มันเปนอย่างงี้

 

(โฮ่ยยย รอดปาย ไม่ง้านโดนหาว่าตกยุคแหงๆ)

 

ว่าแต่ว่า .... แล้วจะเอาเรื่องอารัยมาลงดีละเนี่ย

 

ไอ้เรามันก้อไม่ค่อยมีความลับซะด้วยสิน่ะ .........

 

เริ่มกันเรยละกานเด้อ

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

เรื่องที่ 1 : เริ่มทำงานมาตั้งแต่ตอน ม.5

 

ที่ทำงานตั้งแต่ม. 5 นี่คือ ทำงานจริงๆ จังๆ เรยนะ ไม่ได้ทำงานพิเสด

 

ตอนแรกก้อเริ่มจากการเป็น volunteer จนต่อมาก้อรับเงินเดือนจริงๆ จังๆ

 

มาออกก้อตอนจบมหาลัย แล้วถึงได้มาทำงานประจำจริงๆ จังๆ ซะที

 

นับถึงตอนนี้ก้อ .....?????!!!!! แว๊กกกกก นี่มัน 8 ปีกะอีก สองเดือนเข้าไปแร้วเหรอเนี่ย !!!!!?????.......

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

เรื่องที่ 2 : เป็นพวกชอบสะสมถุงกระดาษ

 

นิสัยอันนี้ไม่รู้มันเริ่มมาจากตรงไหนแฮะ

 

ชอบเก็บถุงกระดาษที่มัน design ดีๆ สวยๆ อ่ะ

 

พอหลังๆ บ้านพี่สาวรู้ เวลาไปเมืองนอก เรยได้ถุงสวยๆ จากเมืองนอกมาพึ่บเรย @^_^@ (ขอบคุงก๊าบบบ)

 

เพราะบ้านพี่สาวไปเที่ยวกันบ่อยๆ

 

เคยบ้าขนาดที่ ยอมซื้อของในร้านนึง เพื่อจะเอาถุงของร้านเค้าเรย (บ้าจิงๆ แฮะ)

 

สังเกตุได้ เวลาซื้อของร้านไหนขอแยกถุง หรือขอถุงเพิ่มเนี่ย แสดงว่าร้านนั้น design ถูกจัย อิอิ

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

อีกสามเรื่องแปะโป้งไว้ก่อนละกานจ้า (ยังนึกไม่ออกอ่า แหะๆๆๆ)

วันนี้ได้ว่างมานั่งเขียนบล๊อกหลังจากไม่ได้เขียนมาซะนาน(อีกแล้ว)

 

ก้อไม่มีไรมากหรอก แค่พอได้นั่งคิดๆ อะไรขึ้นมาบ้าง มันก้อทำให้ปลงๆ ดี

 

ก่อนอื่นก้อมาอัพเดทข่าวกันซะหน่อย

 

เรื่องที่เคยเขียนเอาไว้ในบล๊อกคราวที่แร้วถึงคนคนนั้น ตอนนี้เลิกกันแล้วนะครับผม

 

ด้วยความที่เค้าไม่ไว้ใจเรา เรยทะเลาะกัน แวเลิกกันเรย

 

ตอนแรกก้อดีๆ ต่อกัน แต่อยุ่มาวันหนึ่ง เค้าโทรหาเรา

 

บอกว่า กระเป๋าตังกับกล้องโดนขโมย ตอนนี้ไม่มีเงินเรย

 

เราก้อถามไปด้วยความเปนห่วง ว่า แล้วเปนไงม่าง กลับบ้านได้ไหม มีใครให้ยืเงินไหม

 

พอซักพัก ความจริงก้อปรากฏ พอเราถามๆ ไป เค้าก้อพูดประมาณว่า ......

 

ตอนนี้เค้าไม่มีเงินเรย จะช่วยเค้ายังไงม่างละ ???

 

เป็นอึ้งสิครับ ......... นี่เลิกกันแล้วนะเนี่ย ..........

 

ด้วยความที่เสียความรู้สึกเรยตอบไรไม่ถูก พอซักพักเราก้อถามเค้าว่า แล้วจะให้ทำไง เค้าก้อเงียบ........

 

เราก้อเรยบอกว่า ถ้าเงียบ งั้นเราวางแล้วนะ .......

 

...........

 

รู้สึกเสียดายความรุ้สึกดีๆ ที่เคยมีให้เอามากๆ เรยอ่ะ

 

ไม่คิดเรยว่า จะมาเจอเรื่องแบบนี้

 

เสียความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน แล้วแถมรู้สึกเสียดายเวลาที่เคยมีให้ด้วยอะ ......

 

...........

 

ตอนนี้ใกล้ครบกำหนดโปรแล้ว ....

 

เครียดแฮะ กลัวไม่ผ่านโปรจัง .......

 

ไม่รู้ว่า performance ตัวเองจะมากพอเท่าที่คาดหวังหรือเปล่า

 

สุขภาพก้อดันมาไม่ค่อยดีตอนเข้ามาทำงานที่นี่ ทั้งที่ตอนอยู่ Toyota ร้อยวันพันปี นานๆ จะป่วยซักกะที

 

เห้อ ..... เรยกลายเป็นเหมือนอู้ๆ งานเรย

 

ใครจะไปอยากอู้งานเนี่ย สันดานเรามันพวกคาใจถ้างานไม่เสร็จจะตาย จะไปอู้ไมละเนี่ย ......

 

ส๊า ธุ ขอให้ผ่าน pro ที่เถอะ กลุ้มใจหัวจะแตกอยู่แล้ว

 

......................................................................

 

อยู่ดีๆ เมื่อสองสามวันก่อน

 

เกิดอารมไหนมะรู้แฮะ เกิดอยากได้กล้อง SLR ขึ้นมาซะเฉยๆ เรย

 

จิงๆ ปกติก้อเปนคนชอบถ่ายรูปอยู่แร้วอ่ะนะ (ชอบเป้นคนถ่ายนะ ไม่ใช่ชอบเป็นแบบ)

 

แปลกดีมะ คนไม่ชอบเป็นแบบ กลับชอบการได้ถ่ายรูปคนอื่น 55555+++

 

เล็งๆ กล้องไว้ตัวนึงแล้ว กำลังอยู่ระหว่างท่อง ยุบหนอ พองหนอ อดทนหนอ อยู่เนี่ย

 

เพราะถ้าซื้อตอนนี้ หนี้บานตะเกียงแหงๆ

 

อยากไปหางานพิเสดทำนะ เพราะไม่อยากอยู่เฉยๆ โดยไม่ได้ทำประโยชน์อะไรกับเวลาที่ผ่านไปอ่ะ ...

 

แต่หน้าที่การงานมันค้ำคออ่ะนะ (จบวิศวะ ทำงานบริษัทระดับโลก ใครเค้าจะกล้ารับเป็นเด็กทำงานพิเสดไหมละ???)

 

เห้ออ .... เศร้าเจงงง

 

รอก่อนนะน้องกล้องจ๋า... อีกไม่นานเราต้องเจอกานนนน

ขออภัยแฟนๆ บล๊อกทุกท่านด้วยนะคับ ที่ไม่ได้มาเขียนซะนานเรย

 

(พูดเหมือนแฟนเพลงเรยเนอะ 555+)

 

ช่วงนี้พอดียุ่งๆ กะเรื่องงานด้วย เรื่องชีวิตด้วย

 

งานใหม่ก้อยังไม่ได้เรยอ่ะ ...... ไม่มีที่ไหนเรียกสัมพาดด้วย :'(

 

มีแววได้หยุดพักร้อนสมใจจริงๆ แฮะ .... เห่อๆๆๆๆ

 

ส่วนเรื่องชีวิตก้อยุ่งๆ เปนปกติอยู่แร้วอ่ะ ........

 

เพราะปกติแล้วก้อยุ่งๆ อยู่แร้วอะ (ทามตัวเองให้ดูเหมือนยุ่งป่าววะ 555)

 

อีกอย่าง ช่วงนี้กำลังมีฟามสุข

 

มีคนที่กำลังคบๆ กานอยู่คนนึงอ่ะ

 

ตอนแรกก้อคบกานธรรมดาๆ เพราะคิดว่า เดี๋ยวก้อคงเลิกกานแหละมั้ง

 

เรามันไม่ได้หน้าตาดีเหมือนคนอื่นนี่หว่า

 

อีกอย่างเค้าหน้าตาดีถึงดีมากเรยอ่ะ

 

น่ารักแระมาณว่า มีคนมาจีบพึ่บเรย ..... (โอย ปวดหัว กุ้มจายยยย)

 

ตอนนี้ก้อดูๆ กานไปอยู่ แต่อยู่ด้วยกานเหมือนคนเปนแฟนกานแร้วเรยแฮะ

 

แต่ตอนนี้ที่อยู่กะเค้าก้อมีความสุขดีนะ

 

แถมอยู่กะเค้านี่ เริ่มใช้จ่ายประหยัดขึ้นเยอะเรยอ่ะ

 

จากเดิมไปไหนถ้ารอซักพักไม่มีรถก้อ Taxi โลด

 

เดี๋ยวนี้เริ่มหัดรอรถเมลล์แฮะ .......

 

จากที่อยู่ด้วยกันมากขึ้น เริ่มเรียนรู้อะไรๆ กันมากขึ้น

 

เค้าเรียนรู้อะไรเราป่าวไม่รู้ แต่เราเริ่มเรียนรู้เค้ามากขึ้นแฮะ

 

อย่างน้อยก้อรู้ว่า เวลาอารมเสียแล้ว อย่าไปเข้าใกล้มาก 5555 มะง้านเดี๋ยวลูกหลง

 

สัญญานะคับ ว่าถ้าเรายังรู้สึกดีๆ กันแบบนี้ต่อไป

 

เราจะไม่ไปมีคนอื่นนะ (จะไปมีทามไมอ่ะ มีแล้วดีขนาดนี้แล้วนี่นา)

 

กัวแต่เค้าเองน่ะแหละน๊า .... จะไปมีคนอื่นหรือป่าว (ก้อเล่นน่ารักขนาดนี้ คนตามจีบตู๊มขนาดนี้อ่ะนะ)

 

เข้าตำราเรย มีแฟนไม่ธรรมดา จะปวดหัวกว่าธรรมดาเป็นสองเท่า .... 5555

 

ขอให้เรารักกานแบบตอนนี้ตลอดไปนะคับ.....

 

ยิ่งรักเรามากเท่าไหร่ เราก้อจะยิ่งรักกลับไปมากเท่านั้นนะ คนดีของผม ......

 

ไว้ว่างๆ จะเข้ามาเขียนใหม่นะคับ

 

ขอให้ครั้งหน้าและครั้งต่อๆ ไป ผมมีเรื่องดีๆ ขึ้นเรื่อยๆ มาเล่าให้ฟังนะคับ

 

ประวัติศาสตร์เก่าๆ ที่มีแต่เรื่องเศร้าของผม ขอให้มันจบลงไปในครั้งที่แล้ว

 

และขอให้ครั้งนี้มีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับเราสองคนนะคับ

วันนี้วันเสาร์อีกแล้วว

 

อยู่บ้านทั้งวันเรย ไม่ได้ไปไหน

 

แถมวันี้แปลกแฮะ ตื่นมาตอน 10 โมง จากปกตินี่ เที่ยงตลอดเรย

 

อยู่บ้านดูทีวีกะน้องอีกคนทั้งวัน ไม่ได้ไปไหนเรย

 

เพราะน้องออกไปซื้อของที่พันทิบ แล้วบอกว่า รถติดมากกกกกกกกกกกก

 

วันนี้วันเด็กนี่หว่า เออ ลืมนึกไปแฮะ

 

ช่วงที่ผ่านมาไม่ได้เขียน space ซะนานเรย

 

เพราะว่าไปอยู่ที่บางบ่อ งานเยอะมากๆ เรยอ่ะ -- --"

 

อีกอย่าง ก่าจากลับมาถึงบ้าน ก้อหมดเรี่ยวหมดแรงซะแร้ว แล้วใครจะมีแรงมาเขียนละเนี่ย 55555

 

=-=-=-=-=-=-=-==-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

 

เพิ่งกลับจากรับน้องเมื่อตอนต้นสัปดาห์มาอ่ะ ......

 

ไปคราวนี้ได้คำตอบอะไรให้ชีวิตมากขึ้นเยอะเรย

 

อย่างน้อยคราวนี้ก้อได้รู้และเข้าใจว่า อย่างน้อยเราก้อยังมีใครให้นึกถึงอยู่แฮะ (เยอะด้วย)

 

ต่อไปนี้เวลาเหงาๆ นี่ คงต้องนั่งว่าตัวเองซะหน่อยแฮะ ว่ามีคนให้คิดถึงต้างเยอะแล้ว

 

จะมานั่งเหงาทามมายเนี่ย 55555 (น้องเปนร้อยเรยนี่หว่า)

 

แถมยังไปได้ยินน้องขี้เมาคนนึง มาพูดให้ฟัง ว่าที่ทำงานหนักขนาดนี้ เพราะรักภาค รักเพื่อน รักพี่

 

โอ้โห ฟังแล้วแทบร้องไห้เรย พี่เอ็งอยู่มาจนจบ ยังไม่รู้สึกได้เท่าพวกเอ็งอยู่มาถึงปีสามเรยอ่ะ

 

หลังจากวันน้านมา เรยรู้สึกตัวเรยว่า ที่ผ่านมาเราไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อย

 

มีแต่เราเองตะหากที่มองข้ามคนรอบๆ ข้างไป จนทำให้เค้าเหินห่างเราไปด้วย

 

แต่เค้าเหล่านี้ก้อไม่ได้ทอดทิ้งเราซักหน่อย

 

เราเองต่างหากที่ทอดทิ้งเค้าไปซะนานเรย

 

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-==-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

 

ต่อไปนี้คงต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองได้แร้วแฮะ

 

ไม่อยากเชื่อตัวเองเรยว่า ไปรับน้องคราวนี้ ได้อะไรกลับมาเยอะเรยแฮะ ....... ^-^

ไม่รู้เร็วไปหรือเปล่าสำหรับวันนี้

 

ที่จะขึ้นมาเขียน Blog ของวันนี้อ่ะ

 

?? ทำไมน่ะเหรอ ?? ก้อเพราะวันนี้มันยังไม่มีอะไรเรยนะเด่ะ .......

 

.........................................................................

 

เมื่อวานนี้ไม่รู้ยังไงแฮะ

 

เกิดเหงาๆ เซงๆ ขึ้นมา

 

เรยเข้าเวบไปเช็กไฟลท์ตามสายการบินดู

 

กะว่าถ้ามี flight ละก้อ อาจจะบินไปไหนซักที่แบบไปเช้าเย็นกลับดู

 

ตอนนี้นึกๆ ดู ก้อยังขำๆ ตัวเองอยู่

 

ว่าไม่รู้เกิดเพี้ยนอะไรได้ขนาดนี้

 

สงสัยจะเพี้ยนๆ จริงๆ แฮะ

ไม่รู้ทำไมแฮะ

 

อยู่ดีๆ ก้อเกิดอยากมาเขียน Space ซะดื้อๆ เรย

 

.......................................................................................

 

เมื่อคืนนี้ไป Countdown แถว .... อิอิ มะบอกดีก่า

 

อยู่จนยันเช้าเรย 6 โมงเช้าร้านถึงได้เลิก โอ้ววว พระเจ้า

 

มะอยากเชื่อเรยว่าจะอยู่ไปได้ขนาดน้าน

 

เบ็ดเสร็จ 8 ชั่วโมง

 

แถมอยู่รอเจ้าน้องชายเก็บร้านจนเสร็จ กว่าจะไปส่งเข้าหอ(พัก)

 

แล้วไปขึ้นรถตู้ไปหาแม่ สรุปว่า ขึ้นที่นอนเอาตอน 10 โมงเช้า 5555

 

กว่าจะตื่นก้อประมาณทุ่มกว่าๆ โน่นเรย (เมื่อกี้นี้เอง)

 

.......................................................................................

 

จะว่าไป พูดถึงเจ้าน้องชายคนนี้ เออ มันก้อแปลกดีนะ ที่คนเรามันจะมีอะไรเหมือนๆ กันแบบนี้

 

เรื่องมันเริ่มจากว่า ปกติเวลาไปเที่ยว ไม่ค่อยเปลี่ยนร้านไปร้านอื่นเท่าไหร่

 

วันนั้นไม่รู้นึกยังไง ลองไปร้านใหม่ของพี่ที่รู้จักกันดู (เพิ่งเปิดใหม่ มาแรงมั่กๆ ร้านแถวน้านคนซาลงเยอะเรย)

 

หมู่นี้เวลาไปเที่ยวชอบออกไปคนเดียว ก้อเรยมะอยากอยู่โต๊ะ (อยู่โต๊ะคนเดียว โดนโต๊ะข้างๆ เบียดทุกที)

 

เรยไปเกาะบาร์อยู่ คุยโน่น คุยนี่ไปเรื่อยๆ (ตามประสาคนอัธยาศัยดีงัยยย ^-^)

 

ก้อไปสะดุดตากะน้องในบาร์คนนึง เอ๊ ไอ้น้องคนนี้ทะมายสะดุดตามันจังแฮะ หน้าตาก้อธรรมดาๆ ไม่มีไรแปลกนี่นา

 

ไอ้ตรงที่ยืน ก้อดันเปน zone เค้าพอดี (บังเอิญจริงๆ นะเฟ้ย ขอบอกกก......)

 

พอคุยกันเรยได้รู้ว่า ชื่อ harry (ชื่อนี้จิงๆ) ตอนแรกที่บอกก้อนึกว่าน้องเค้าแหย่เล่นซะอีก

 

คุยไป คุยมา ไม่รู้เป็นเรื่องบังเอิญบันลือโลกอะไรขนาดน้าน (โห ปานน้านเรย)

 

ใส่ contact เลนส์สีเหมือนกัน (ใช้สีเดียวกันซะอีกแน่ะ --_--") ใส่แล้วไม่ค่อยถอดเหมือนกันซะอีกแน่ะ ...

 

มีบ้านในกรุงเทพ แต่ออกมาอยู่เองเหมือนกัน (น้องเค้าอยู่กะพี่น้อง เราอยุ่กะแม่ แต่แยกออกมาอยู่เองเหมือนกันเรย)

 

เรียนโรงเรียนชายล้วนมาเหมือนกัน (ดีนะไม่ได้เรียนที่เดียวกันด้วย)

 

ตอนเรียนทำกิจกรรมกระจายเหมือนกัน จบมาก้อยังผูกพันธ์กะโรงเรียนเหมือนกัน กลับโรงเรียนไปช่วยงานกระจายเรย

 

บ้านก้ออยู่ทางเดียวกัน (จากที่ร้าน) แถวน้านไม่ค่อยมีคนอยู่ทางเดียวกันเรยด้วย

 

เวลาไปเที่ยวถ้าอยู่จนจบก้อเรยจะอยู่รอน้องเคลียร้านจนเสดแล้วก้อกลับด้วยกัน

 

ตอนแรกจิงๆ เราก้อกลับกะพี่ บัญชีอีกคนนึง ที่เค้าไปทางเดียวกัน

 

แต่หลังๆ น้องมันโดนพี่เค้าว่ามา(เรื่องงาน) เราก้อเรยกลับกะน้องมันแทน (พี่เค้ารวยแร้วววว)

 

มะวันก่อนง่วงมาก เรยนอนฟุบไปกะตักน้องเค้า จนถึงบ้าน มันก้อถามว่าให้ลงไปส่งไหม (ส่งเหอะน้อง ตาพี่จะปิดแล้ว มะง้านพี่นอนริมถนนแหงๆ)

 

เรยลำบากน้องมันมาส่งถึงบ้านเรย (แหะๆๆๆ) ระหว่างทางด้วยความ.... อะไรม่ารู้ บ่นๆ ไปว่า ถ้ามีน้องอย่างมันเนี่ย คงจะดีเนอะ

 

แล้วก้อพูดไรไม่รู้(แหะๆ ง่วงจนเบลอ) สุดท้ายจำได้ว่า ถามน้องมันไปว่า น้องมันเองเหอะ กล้ามาเปนน้องพี่หรือป่าว

 

ดันตอบมาว่า "ผมก้อต้องดูพฤติกรรมพี่ก่อนแหละ" อ้าว .... เวรกรรม เปนง้านไป นี่กลายเปนมาสมัครเปนพี่ชายมันเหรอเนี่ย !!!

 

มะคืน(หรือมะเช้าหว่า ??) น้องมันทำงานวันสุดท้ายแล้ว เพราะที่บ้านไม่อยากให้ทำงาน (ว๊า งี้ก้อมะค่อยได้เจอเอ็งแร้วเด่ะ)

 

แล้วต้องไปหาแม่ที่ต่างจังหวัดด้วย แต่ต้องแวะเข้าหอไปเอาของก่อน เราเรยอาสาไปส่งให้ถึงท่ารถเรย

 

(วันก่อนมันยังไปส่งเรานี่หว่า เราก้อตอบแทนมันม่างเด่ะ)

 

ได้คุยๆ กะน้องมันมากขึ้น ยิ่งรู้สึกว่า มีอะไรเหมือนกันเยอะมาก (จนไม่น่าเชื่อ)

 

ต่างกันอย่างเดียวคือ อายุไม่เท่ากัน (-- --" พูดเรื่องอายุแร้วเซง เปลี่ยนเรื่องๆๆๆ ไม่เอาๆ)

 

สุดท้ายวันนี้ก้อไปส่งน้องมันแถวๆ ท่ารถ แล้วก้อโดนมันไล่กลับบ้านมานอน ไม่ต้องรอมันขึ้นรถ

 

เรยบอกไปว่า ไปถึงแล้วให้โทรมาบอกหน่อย (พอเดาได้อยู่แร้วว่ามันลืมแหงๆ เพราะก่อนหน้านี้มันก้อลืมหรือจงใจไม่โทรหาท้างปี :P แบร่ๆๆ)

 

แล้วกลับมามะไหร่ก้อโทรมาบอกด้วย เผื่อจะได้เจอหน้ากานได้ม่าง (อ้อ ลืมบอกว่า เหมือนกันอีกอย่างคือ อยู่บ้าน(ห้อง)เบื่อๆ เรยออกไปเที่ยว(ทำงาน)) แต่สงสัยมันต้องลืมอีกแหงๆ (เปลี่ยนจากชื่อ harry เปนปลาทองซะดีไหมเนี่ย เจ้าน้องตัวดี)

 

.......................................................................................

 

จะว่าไป คนเรามีตั้งหลายล้านคน แต่มันก้อยากนะ ที่เราจะเจอคนที่มีอะไรเหมือนกันได้มากๆ

 

ถ้าพูดตามวิทยาศาสตร์ (อ้าว ก้อป๋มเดะวิวะเน่หว่า) ก้อต้องบอกว่า เป็นความบังเอิญของการมาเจอกันได้

 

ถ้าพูดตามภาษาชาวบ้าน ก้อต้องบอกว่า ดวงมันสมพงษ์กันมั้ง ไม่ง้านก้อคงชาติที่แร้วเจอกัน มีบุญมีกรรมร่วมกันมา

 

ชาตินี้เรยได้มาเจอกันอีก

 

ส่งท้าย : ต่อไปคงเข้ามาเขียน space บ่อยขึ้น(ถ้ามีเวลา) เพราะรู้สึกเหมือนได้ communicate กะคนอื่นๆ แล้วมันก้อไม่เหงาดีเนอะ ..... (เออ เหมือนมันอีกแระอ่ะ ดูเด่ะ.... )